Posts Tagged ‘dekomunizacja’

Kiedyż wreszcie dekomunizacja Alei Zasłużonych
na warszawskich Powązkach Wojskowych?

Jak to jest możliwe żeby w niepodległej Rzeczypospolitej w tzw. Alei Zasłużonych na warszawskim cmentarzu wojskowym na Powązkach, spoczywali obok siebie bohaterowie najnowszej historii Polski oraz jej zdrajcy, kaci i oprawcy najdzielniejszych patriotów!?

Najbardziej drażnią takie postacie jak J. Marchlewski, B. Bierut, K. Świerczewski, mason A. Strug, tow. St. Dąbrowski, Z. Berling, M. Rakowski, F. Radkiewicz, T. Wolański czy Wł. Gomułka i wielu innych tzw. towarzyszy. Spoczywają obok Tadeusza Bora-Komorowskiego, pułkownika Ryszarda Kuklińskiego, gen. Antoniego Chruściela, gen. Stanisława Sosabowskiego, Mariana Rejewskiego i wielu innych bohaterów. Młodzież, która odwiedza Powązki, otrzymuje fałszywą lekcję historii! Są również przedstawiciele tzw. „opozycji” kwiat żydokomuny i lewactwa m. in. Kuroń, Gieremek, Kołakowski, Drawicz czy Toeplitz i wielu innych!

W ocenie Tadeusza Płużańskiego, działacze polityczni i oficerowie, którzy odznaczyli się w PRL-u, „powinni zostać przeniesieni na cmentarz komunalny bądź cmentarz żołnierzy radzieckich”.

„Dekomunizacja przeprowadzana jest trochę zbyt późno. Był na to czas dwadzieścia kilka lat temu. Byłaby wtedy głębsza, pełniejsza, ale jeśli już jest, to dobrze” – powiedział opozycjonista, szef warszawskiego Klubu „Gazety Polskiej” Adam Borowski.

Na warszawskich Powązkach leżą obok siebie kaci i ofiary. Na tym cmentarzu leży Bolesław Bierut, zdrajca Polski, agent NKWD. To przecież nie jest Polak. I on leży w wielkim sarkofagu w Alei Zasłużonych. Wielu jest w Alei Zasłużonych komunistycznych zbrodniarzy, poniżej dla przykładu kilka zdjęć…

CZEKAMY NA DEKOMUNIZACJĘ

Reklamy

zlo-i-dobro

Kultura polska w pierwszym powojennym dziesięcioleciu znalazła się, podobnie jak inne dziedziny życia, w okowach stalinizmu. Nowe władze jednoznacznie określiły kierunek rozwoju kultury, kiedy w 1947 r. Bolesław Bierut stwierdził: ‚musimy przejść do planowania także w dziedzinie kultury’. Włodzimierz Sokorski, realizujący wytyczne władz i wzorujący się na ZSRR, przeniósł na polski grunt zasady realizmu socjalistycznego w nauce, literaturze, malarstwie, a nawet muzyce. Stawiały one przed naukowcem i twórcą obowiązek angażowania się w sprawy budownictwa socjalistycznego. Polegało to na ukazywaniu nie stanu faktycznego, ale tego, co przewidywał dogmat ideologiczny systemu totalitarnego. Tematyka została ograniczona do spraw polityczno-propagandowych, w tym wychwalania ZSRR i jego przywódcy Józefa Stalina oraz spraw związanych z procesami produkcyjnymi i pracą.

PAN – Instytucja kulturalna.

W trosce o ‚czystość ideową’ nauki utworzono w 1951 roku, na wzór radziecki, Polską Akademię Nauk. Indoktrynacyjnym działaniom poddano programy nauczania i podręczniki we wszystkich typach szkół.

Literaci i malarze ‚pomagali budować socjalizm w Polsce’ tworząc w kanonie realizmu socjalistycznego utwory zwane ‚produkcyjniakami’. Tytuły sztandarowych dzieł tego okresu mówią za siebie: ‚Przy budowie’ Tadeusza Konwickiego, ‚Traktory zdobędą wiosnę’ Witolda Zalewskiego, obraz Aleksandra Kobzdeja ‚Podaj cegłę’, czy ‚Towarzysz Bierut wśród robotników’ Włodzimierza Zakrzewskiego. Czołowymi twórcami tego okresu, ‚inżynierami dusz’, byli Jerzy Andrzejewski, Kazimierz Brandys, Leon Kruczkowski, Jerzy Putrament, Adam Ważyk. Klasyką socrealistyczną w filmie stały się ‚Jasne łany’.

W architekturze zapanował monumentalizm i eklektyzm, których przykładem jest MDM w Warszawie i Nowa Huta pod Krakowem.

Głównym instrumentem ukierunkowującym kulturę i naukę polską w latach 1945 -1955 był monopol państwa w zakresie środków przekazu i wszechobecna cenzura. Dzięki temu w roku 1950 osiągnięto 6 mln nakładu prasy codziennej, z wybitnie propagandową partyjną ‚Trybuną Ludu’ na czele. Partyjny mecenat i cenzura nadal tłumiły swobodę twórczą.

Lata 70-te

Duży wpływ na kulturę lat siedemdziesiątych miała telewizja, która pod kierownictwem Macieja Szczepańskiego stworzyła model tzw. propagandy sukcesu we wszystkich dziedzinach życia. Upowszechnienie tego medium i malejąca swoboda twórcza spowodowały zalew rynku artystyczną tandetą.

Natomiast muzyka rozrywkowa, przeżywała regres spowodowany propagandowymi manipulacjami władz (festiwale piosenki żołnierskiej i radzieckiej). Pod koniec dekady pojawiła się nowa fala młodzieżowych muzyków rockowych.

Rosnąca w drugiej połowie lat siedemdziesiątych ingerencja cenzorska zbiegła się z powstaniem opozycji demokratycznej, która stworzyła niezależny od państwa nurt wydawniczy (Kwartalnik Literacki ‚Zapis’ i Niezależna Oficyna Wydawnicza). W drugim obiegu wydawniczym ukazały się wiersze Stanisława Barańczaka, proza Jerzego Andrzejewskiego, Mariana Brandysa, Tadeusza Konwickiego oraz twórczość emigracyjna Gombrowicza i Miłosza. Opozycyjne Towarzystwo Kursów Naukowych prowadziło niezależne wykłady socjologii, historii najnowszej, ekonomii i literatury.

Oficjalną kulturę dekady Gierka charakteryzował kryzys twórczy spowodowany nadmierną ingerencją cenzury i jałowością propagandy sukcesu. Jednak zapowiedzią zmian nie tylko w dziedzinie kultury było pojawienie się niezależnego od państwa obiegu wydawniczego stworzonego przez opozycję polityczną.

Budowa ‚drugiej Polski’ w latach 1971 -1976

W wyniku wydarzeń na Wybrzeżu I sekretarzem KC PZPR został Edward Gierek, a premierem Piotr Jaroszewicz, ale nowe władze nie cofnęły grudniowych podwyżek cen. Zmusiły ich do ustępstw dopiero kolejne strajki w początkach 1971 roku. Właśnie podczas ówczesnych spotkań ze stoczniowcami Szczecina i Gdańska Gierek otrzymał poparcie na sławne zapytanie ‚Pomożecie?-Pomożemy!’. Nowe kierownictwo zapowiedziało przejście w gospodarce do etapu rewolucji naukowo-technicznej, która miała umożliwić budowę ‚drugiej Polski’ i podwyższyć poziom życia obywateli.

W 1971 r. opracowano strategię ‚wielkiego skoku’, która miała zapewnić ekipie Gierka poparcie społeczne bez ustępstw politycznych. Niosła ona wizję wzrostu gospodarczego, modernizacji przemysłu, nowe miejsca pracy i wyższe płace. Środki na te działania pochodziły z kredytów i licencji zaciąganych za Zachodzie. Niestety, nastąpiło przeinwestowanie i wzrost zadłużenia przekroczył bezpieczną granicę. Polska gospodarka uzależniła się od importu z Zachodu technologii, surowców, a nawet żywności. W połowie lat siedemdziesiątych pojawiły się pierwsze objawy załamania rynku konsumpcji i inflacja.

Pod naciskiem przywódcy ZSRR Leonida Breżniewa nastąpiła nowelizacja Konstytucji PRL, która formalnie uczyniła z Polski państwo socjalistyczne powiązane przyjaźnią z ZSRR i gwarantowała kierowniczą rolę PZPR. W latach 1976 -1980 nastąpiły zmiany w układzie politycznym w PZPR. ‚Propaganda sukcesu’ opanowała media.  Zorganizowana i aktywna działalność opozycji politycznej, mimo represji ze strony władz, wyraźnie wpłynęła na obniżenie się bariery strachu w społeczeństwie.

Przełom – sierpień 1980 roku

Charakterystycznym obrazem polskiej codzienności w drugiej połowie lat siedemdziesiątych stały się kolejki przed sklepami. Były one wynikiem coraz większych trudności ze zdobywaniem towarów rynkowych i inflacji, która rosła 5 -10% rocznie. Wysokie zadłużenie zagraniczne (19 mld USD w 1979 r.) i brak równowagi na rynku świadczyły o rozległej zapaści ekonomicznej w gospodarce polskiej. Jednak władze nie przyznawały się do niepowodzeń i nadal fałszowały rzeczywistość w mediach.

Sierpień 1980 r. stał się nie tylko przełomem politycznym, ale również kulturalnym, ponieważ jednym z głównych postulatów stało się zniesienie cenzury. Przedstawiciele kultury: literaci, dziennikarze, filmowcy i ludzie teatru upominali się o swobody twórcze. Dzięki temu udało się przeforsować pewne ulgi w ustawie o cenzurze uchwalonej w 1981 roku. Władze zostały zmuszone do emisji ‚półkowników’, filmów wcześniej zatrzymanych przez cenzurę.

Podsumowaniem tego okresu stał się Kongres Kultury Polskiej, w którym uczestniczyli ludzie kultury z kraju i zagranicy. Manifestacja poparcia dla wolności i demokracji została przerwana przez wprowadzenie stanu wojennego (13 XII 1981).

Stan wyjątkowej cenzury i propagandy

Po wprowadzeniu stanu wojennego również twórcy podjęli walkę z ustrojem politycznym. Utwory literackie były drukowane w wydawnictwach podziemnych lub za granicą. Niektórzy z twórców w ramach emigracji wewnętrznej pisali tylko ‚do szuflady’. Charakterystycznym sprawdzianem postaw była przynależność, bądź nie, do reżimowego Związku Literatów Polskich.

Bardzo zaangażowani w walkę z ustrojem byli aktorzy polscy, którzy w zdecydowanej większości wzięli udział w bojkocie oficjalnych środków masowego przekazu. Bojkot, emigracja niektórych aktorów (Daniel Olbrychski, Wojciech Pszoniak, Andrzej Seweryn i inni – często z bagażem eSBowicza) i represyjna polityka kulturalna ówczesnych władz osłabiły możliwości twórcze środowiska filmowego i teatralnego. Wyjątek stanowiła twórczość Kieślowskiego, Zanussiego, Kantora, czy działalność krakowskiej ‚Piwnicy pod Baranami’ kierowanej przez Piotra Skrzyneckiego. Inni tworzyli w wąskim drugim obiegu występując w kościołach i mieszkaniach prywatnych.

Muzyka rozrywkowa została zdominowana przez polskiego rocka, który występował przeciwko dyktaturze i przemocy. Niestety, stopniowo rockmani zaczęli negację wszelkich wartości i autorytetów.

‚Kultura’ po czerwcu 1989r

Przełom polityczny w czerwcu 1989 r. objawił się w kulturze praktycznym zanikiem cenzury. Wyrazem poparcia przez środowiska aktorskie demokratycznych przemian było słynne telewizyjne ‚Jesteśmy wreszcie we własnym domu […] – Pomóż!’

Rynek muzyczny został zdominowany przez niezbyt wysokich lotów nurt disco-polo i polski hip-hop.
________________
Jan Miro
13 20
12 14