Primo


Rozwinięcie pierwszego warunku:

 

Twój „nowy duch” musi być spleciony z Twojej wiary…

_______________________________________

Kto może pozwolić sobie na twierdzenie,

że potrafi wymyślić okoliczności idealne?…

Idealny świat, idealne życie, idealną wiarę…

Pycha jest znamieniem niedorozwoju duchowego.

Kto jest duchowo niedorozwinięty – ten jest pyszałkowaty,

kto zaś rozwinął się duchowo – ten jest pokorny.

Spójrzmy na początku na listę fałszywych wyobrażeń dotyczących wiary:

Jedna z nich przeczy, by w wierze występowało jakiekolwiek twierdzenie, zdanie i sprowadza wiarę do uczucia. Jest to oczywisty zabobon, mieszający powód, dlaczego się wierzy, z tym, w co się wierzy. Nie można na serio wierzyć, jeśli się nie wierzy w coś. Powiedzenie “Wierzę, ale nie ma niczego, w co wierzę” jest bełkotem, nonsensem. W każdym wierzeniu istnieje pewna treść, a tą treścią jest jakieś zdanie uważane za prawdziwe…

Inny zabobon głosi, że wiara jest aktem nierozumnym, w tym znaczeniu, że wierzący nie ma żadnej racji, żadnego rozumnego uzasadnienia dla swojej wiary. I to mniemanie jest zabobonem, bo człowiek umysłowo zdrowy nie może uznać za prawdziwe, tj. uwierzyć w zdanie bez jakiejś racji, jakiegoś uzasadnienia. Jeśli chodzi o akt wiary, przez który przyjmuje się światopogląd, wydaje się, że owo uzasadnienie ma postać hipotezy wyjaśniającej całość danego doświadczenia człowieka, i to nie tylko doświadczenia faktów, ale także

wartości moralnych, estetycznych itd… Wreszcie inny jeszcze zabobon każe wierzącemu stale wątpić w to, w co wierzy. W rzeczywistości kto wierzy na serio, ten ma pewność tego, w co wierzy. [Bocheński, Sto zabobonów, hasło ‘Wiara’]

Wiemy już o fałszywych wyobrażeniach, pora na wzbudzenie prawdziwego aktu wiary…

Tajemnica odkupienia Izraela i nastania czasów mesjańskich jest ukryta w Księdze Daniela. Midrasz ujmuje to w następujący sposób: “Wydarzenia czasów końca zostały objawione tylko dwóm ludziom, mianowicie Jakubowi, jak napisano w Księdze Rodzaju 49:1 – ‘(…) abym oznajmił, co ma przyjść na was we dni ostatnie.’ oraz Danielowi (12: 1, 4) – ‘W owym to czasie wybawiony będzie lud twój (…). Ale ty, Danielu, zamknij te słowa (…).’ A więc nawet tym dwóm mężom zakazano ujawniać to, czego się dowiedzieli.” [Midrasz Rabbah Gen. 98:3]

Jeśli dane zawarte w Pismach są poprawne, to Mesjasz powinien był przyjść około pierwszego wieku naszej ery. Istnieją fragmenty Talmudu mówiące o czasie trwania tzw. Ery Mesjańskiej. Oto jeden z nich: “Według szkoły Eliasza, świat ma istnieć sześć tysięcy lat; dwa tysiące lat pustki bez Tory; dwa tysiące lat z Torą oraz dwa tysiące lat Ery Mesjasza (…).” [ib.]

Podsumowując dane zawarte w powyższych tekstach, Mesjasz “żyje i ma się dobrze” już od tysiąca dziewięciuset lat. Jego imię to Menachem (ten, który pociesza) Ben Ami-el (Bóg przebywa pośród swego ludu). Rozpoczął swe dzieło nad Morzem Śródziemnym, przybył do Samarii (Korach), potem do Rzymu i aż po krańce świata. Można by zapytać: Dlaczego spodziewano się Jego przybycia w pierwszym wieku naszej ery? Najwyraźniej panowało przekonanie, że Mesjasz powinien pojawić się w tym okresie. Prawdopodobnie było ono oparte na poniższym fragmencie Księgi Daniela: “Siedemdziesiąt tygodni (lub tzw. “heptad” czyli tygodni-lat – okresów siedmioletnich) wyznaczono twojemu ludowi i twojemu miastu świętemu, aż dopełni się zbrodnia, przypieczętowany będzie grzech i zmazana wina, i przywrócona będzie wieczna sprawiedliwość, i potwierdzi się, widzenie i Prorok i Najświętsze będzie namaszczone. Przeto wiedz i zrozum: Odkąd objawiło się słowo o ponownej odbudowie Jeruzalemu aż do Pomazańca-Księcia [Mesjasza] jest siedem tygodni, w ciągu sześćdziesięciu dwu tygodni znowu będzie odbudowane z rynkiem i rowami miejskimi; a będą to ciężkie czasy. A po sześćdziesięciu dwóch tygodniach Pomazaniec [Mesjasz] zostanie zabity i nie będzie go (niektóre tłumaczenia dodają: “… i nie ma w nim winy”; lud księcia, który wkroczy, zniszczy miasto i świątynię, potem nadejdzie jego koniec w potopie i aż do końca będzie wojna i postanowione spustoszenie.” [Ks. Daniela 9:24-26]

Powyższe objawienie było odpowiedzią na modlitwy Daniela, przekazaną mu przez anioła Gabriela, zawierającą wyjaśnienie czasu, istoty i okoliczności odkupienia Izraela. Czas określony w proroctwie to “siedemdziesiąt tygodni”. W ciągu sześćdziesięciu dziewięciu heptad (tygodni-lat, czyli okresów siedmioletnich), to jest 483 lat, nastąpi odbudowanie Jerozolimy wraz z rynkiem i rowami miejskimi, choć czasy będą trudne. Po owych 483 latach, liczonych od dekretu Artakserksesa z 444 r. p.n.e. [Ks. Nehemiasza 2:1-8] Anderson liczy ten czas od 14 marca 444r. pne. I kończy na dacie wjazdu Chrystusa do Jerozolimy tj. 6 kwietnia 32r. n.e. (czyli dokładnie 69x7x360 dni = 173880 dni) “Pomazaniec [Mesjasz] zostanie zabity i nie będzie go.” Po zabiciu Pomazańca-Mesjasza, Jerozolima zostanie zniszczona wraz ze świątynią (70 r. ne.) przez “lud księcia, który wkroczy.” Mesjasz miał przyjść przed zburzeniem świątyni. Taki obraz nakreślił przed Danielem archanioł Gabriel. Kto jest Mesjaszem?

Objawienie przekazane Danielowi mówi także o sensie i okolicznościach działalności Mesjasza – miał On “zmazać winę i przywrócić wieczną sprawiedliwość”. Innymi słowy, Jego śmierć jest ściśle związana z odkupieńczą funkcją ofiar składanych w świątyni – z tym, że ta ofiara przewyższa wszystkie inne swoją uniwersalnością i skutecznością. Prorok mówi: “Lecz on nasze choroby nosił, nasze cierpienia wziął na siebie. A my mniemaliśmy, że jest zraniony, przez Boga zbity i umęczony. Lecz on zraniony jest za występki nasze, starty za winy nasze. Ukarany został dla naszego zbawienia, a jego ranami jesteśmy uleczeni.” [Ks. Izajasza 53:4-5] Jeszua – Jezus doskonale pasuje do czasu i kolejności wydarzeń podanych w Księdze Daniela. Nikt inny nie spełnia kryteriów podanych przez proroka – ani król Agryppa, ani mistyczny Menachem, ani żaden inny „cudotwórca”. Jezus jest Mesjaszem! On przyszedł, by dać pokój każdemu, kto się opamięta i uzna odkupieńczą moc ofiary złożonej przez Niego. On także powróci w mocy, aby ustanowić swe Królestwo Na wieki wieków. Amen!

To, że Jezus nie został przez wszystkich uznany za zapowiedzianego Mesjasza jest wynikiem działalności żydowskich przywódców religijnych, którzy czynili i czynią wielkie wysiłki w tym kierunku. Zaangażowano w ten proces wielu ludzi oraz powołano całe organizacje z budżetami wynoszącymi setki tysięcy dolarów. Najbardziej znanymi spośród nich są Pe’ilim i Keren Yeladdenu, finansowane przez izraelskie Ministerstwo Do Spraw Wyznań oraz organizację “Żydzi na rzecz judaizmu” ze Stanów Zjednoczonych.

Proroctwa nie pozostawiają żadnych wątpliwości – Jezus jest Mesjaszem, ponieważ on jeden nadaje sens słowom naszych proroków. Istnieje przecież 53 rozdział Księgi Izajasza ze zwięzłym opisem cierpiącego sługi, który został wzgardzony i opuszczony, był mężem boleści doświadczonym w cierpieniu, którego “ranami jesteśmy uleczeni.” Mąż ów umiera, zostaje pogrzebany a następnie zmartwychwstaje, a wszelkich cierpień doznaje “za grzechy mojego ludu” (czyli rodaków proroka Izajasza). To wszystko pasuje dokładnie tylko do jednej osoby, a jest nią Jezus z Nazaretu.

Miasto i świątynia Jerozolimska zostały zniszczone w 70 r. n. e. Mesjasz musiał zatem zostać zabity wcześniej. Jego ponadnaturalne narodzenie zostało zapowiedziane w Księdze Izajasza 7:14 “Oto panna pocznie i porodzi syna, i nazwie go imieniem Immanuel.”

A oto fragment Księgi Izajasza 9:5 “Albowiem dziecię narodziło się nam, syn jest nam dany i spocznie władza na jego ramieniu, i nazwą go: Cudowny Doradca, Bóg Mocny, Ojciec Odwieczny, Książę Pokoju.”

Miejsce Jego urodzenia zostało określone przez proroka Micheasza (Mich. 5:1) “Ale ty, Betlejemie Efrata, najmniejszy z okręgów judzkich, z ciebie mi wyjdzie ten, który będzie władcą Izraela. Początki jego od prawieku, od dni zamierzchłych.”

Rodzaj Jego śmierci został podany zarówno w Psalmie 22:17 “Przebodli ręce i nogi moje,” jak i w Księdze Zachariasza 12:10 “Wtedy spojrzą na nie, na tego, którego przebodli.” Według Talmudu, werset ten mówi o Mesjaszu – synu Józefa. [Sukkah 52]

Kolejnym powodem, dla którego jesteśmy przekonani, że On jest Mesjaszem, jest zmiana osobowości Jego naśladowców. Któż mógł przemienić Szymona syna Jonasza, rybaka znad Jeziora Genezaret, w przywódcę pierwszych mesjanistycznych Żydów w Izraelu oraz duchowy autorytet dla milionów ludzi na całym świecie?

Co sądzić o Saulu z Tarsu, szykującym się do ostatecznej rozprawy z pierwszymi uczniami wierzącymi w Jezusa? Na drodze do Damaszku spotkał zmartwychwstałego Pana [Dz. Ap.9] i nagle, z prześladowcy i wroga Ewangelii, stał się jej zagorzałym krzewicielem. Podczas swoich podróży misyjnych był niemal wszędzie prześladowany przez niewierzących, aż wreszcie zginął śmiercią męczeńską z rąk Rzymian za czasów Nerona.

“Pójdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a Ja dam wam ukojenie.” [Mat 11:28]

“Pokój mój zostawiam wam, pokój mój daję wam; nie jak świat daje, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze i niech się nie lęka.” [Ew. Jana 14:27]

“Panie! Do kogo pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego. A myśmy uwierzyli i poznali, że Ty jesteś [Mesjaszem] – Ben Elohim (Synem Boga żywego).”

Justyn Męczennik — Samarytanin, autor „Dialogu z Żydem Tryfonem”, który zginął śmiercią męczeńską w 165 r. n. e. pokazuje, że uczniowie Jeszuy są prawdziwymi dziedzicami wiary Mojżesza i proroków. Odczytuje fragment z Księgi Rodzaju 49:10 — „Nie oddali się berło od Judy ani buława od nóg jego, aż przyjdzie władca jego, i jemu będą posłuszne narody.” Zapowiedź ustanowienia Nowego Przymierza odczytuje z Księgi Jeremiasza 31:31-34. Preegzystencję i boskość Mesjasza potwierdza fragmentem z Księgi Rodzaju 1:26 („Uczyńmy człowieka na obraz nasz.”) Potem cytuje Księgę Izajasza 7:14 w celu potwierdzenia ponadnaturalności narodzin Mesjasza. W midraszowym stylu Justyn dowodzi, że ponieważ Mesjasz jest „Kamieniem oderwanym (…) bez udziału rąk” zgodnie z Księgą Daniela 2:34 zatem „krzemienne noże” użyte przez Jozuego do ponownego obrzezania Izraelitów (Joz. 5:2) sugerują Kamień, którym jest Mesjasz Jezus. Tertulian w dyskusji z Żydami przypomina, że Mesjasz ma być światłem dla narodów, zgodnie z Księgą Izajasza 10:11; 42:4 oraz 49:6 i dodaje: „Widzimy, że proroctwa mówiące o tym, iż narody będą Go słuchać, właśnie się wypełniają na naszych oczach, nawet w tych częściach Brytanii, gdzie nie dotarli jeszcze rzymscy żołnierze.” [Lukyn Williams, „Adversus Judaeus” (Cambridge 1935)]

Wnioski

Uczniowie Jezusa potraktowali poważnie nakaz Pański, aby świadczyli o Nim aż po krańce ziemi lecz „najpierw Żydom” i „rozpoczynając od Jerozolimy” [List Do Rzymian 1:16, Dz. Apostolskie 1:8]. Ich świadectwo jest uwiarygodnione przez zmartwychwstałego Mesjasza, proroctwa zawarte w hebrajskich Pismach oraz fakty historyczne, które nastąpiły po wzbudzeniu Jezusa z martwych.

Kontrargumenty ówczesnych rabinów były tak słabe, że nie zadowoliły nawet ich własnych uczniów, dlatego przywódcy religijni Izraela rozpoczęli budowę muru, który miał skutecznie oddzielić wierzących pogan, Żydów i innych wierzących w Mesjasza Jeszuę od reszty narodu żydowskiego. Taki stan nie mógł trwać wiecznie, dlatego dziś jesteśmy świadkami pojawiania się coraz większych wyłomów w tej pracowicie wznoszonej ścianie. [opracowanie m.in. na podstawie Tony Alamo – The Messiah]

Dlatego sam musisz wybrać po której stronie muru staniesz!

Oto proroctwo Izajasza zawarte w Tanach tj. Piśmie Świętym Starego Przymierza, księdze Izajasza (53: 1 – 12) [przekład wł. z KJV]

1. Kto uwierzył wieści naszej? A ramię Pana komu się objawiło?

2. Wyrósł bowiem przed nim jako latorośl i jako korzeń z suchej ziemi. Nie miał postawy ani urody, które by pociągały nasze oczy i nie był to wygląd, który by nas pociągał.

3. Wzgardzony był i opuszczony przez ludzi, mąż boleści, doświadczony w cierpieniu jak ten, przed którym zakrywa się twarz, wzgardzony tak, że nie zważaliśmy na niego.

4. Lecz On nasze choroby nosił, nasze cierpienia wziął na siebie. A my mniemaliśmy, że jest zraniony, chłostany przez Boga i umęczony.

5. Lecz On był przebity za grzechy nasze, starty za złości nasze. Ukarany został dla naszego zbawienia, a w Jego ranach jest nasze uzdrowienie.

6. Wszyscy jak owce zbłądziliśmy, każdy z nas na własną drogę zboczył, a Pan jego dotknął karą za winy nas wszystkich.

7. Znęcano się nad nim, lecz on znosił to w pokorze i nie otworzył swoich ust, jak jagnię na rzeź prowadzone i jak owca przed tymi, którzy ją strzygą, zamilkł i nie otworzył swoich ust.

8. Z więzienia i sądu zabrano go, a któż o jego losie pomyślał? Wyrwano go bowiem z krainy żyjących, za występek mojego ludu śmiertelnie został zraniony.

9. I wyznaczono mu grób wśród bezbożnych i wśród [bogaczy] jego mogiłę, chociaż żadnej przemocy nie popełnił ani nie było fałszu na jego ustach.

10. Ale to Panu upodobało się utrapić go cierpieniem. Gdy złoży swoje życie w ofierze, ujrzy potomstwo, będzie żył w potomkach na wieki i przez niego wola Pana się spełni.

11. Za mękę swojej duszy ujrzy światło i jego poznaniem się nasyci. Sprawiedliwy mój sługa wielu usprawiedliwi i sam ich winy poniesie.

12. Dlatego dam mu dział wśród wielu i posiądzie wielu możnych jako zdobycz, za to, że ofiarował na śmierć swoją duszę i do przestępców był zaliczony. On to poniósł grzech wielu i modlił się za grzesznikami.

______________________________________________________________________

Drugi warunek „SECUNDO” – Czytaj dalej

Reklamy
Komentarze

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s